งาน หางาน สมัครงาน ใบสมัครงาน Resume

เว็บไซต์นี้ ได้รับเครื่องหมายรับรองมาตรฐานความน่าเชื่อถือโดย กรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์ 2 ปีซ้อน - ดูรายละเอียด
ค้นหาด่วน
หน้าแรก เขียนใบสมัครงาน ลงโฆษณางาน ค้นหาใบสมัครงาน

สนใจลงโฆษณา โทร. 0-2275-1900, 0-2612-4900, 0-3839-5000

   สมัครงาน กรุงเทพฯและปริณฑล | สมัครงาน ภาคตะวันออก | สมัครงาน ภาคกลาง |สมัครงาน ภาคใต้ |สมัครงาน ภาคเหนือ |สมัครงาน ภาคอิสาน
   ค้นบ่อย : หางานบัญชี, หางานธุรการ, หางานจัดซื้อ, หางานผู้จัดการ, หางานขับรถ, หางานบุคคล, หางานคลังสินค้า, หางานครู, หางานวิศวกร, หางานเขียนแบบ, หางานคีย์ข้อมูล, หางานการตลาด, หางานโรงแรม, หางานสิ่งแวดล้อม, หางานคอมพิวเตอร์, หางาน Programmer, หางานประชาสัมพันธ์, หางานช่าง, หางานสถาปนิก
 
 Knowledge Center
knowledge

10 อันดับเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของโลก
 
เรื่องน่ารู้ตามหมวดหมู่
• การแพทย์
• ความรู้ทั่วไป
• เรื่องของผู้หญิง
• กีฬา
• ข่าวและสื่อ

และอื่น ๆ อีกมาก

สมัครเป็น Content Editor
Login เข้าสู่ระบบ
  ค้นหาเรื่องที่คุณสนใจ
ระบุ keyword
 
 

หางานบ่อย : สาธารณสุขจังหวัดเชียงใหม่ ผู้จัดการ+การตลาดย่านสุขุมวิท ผู้จัดการส่วนตัว ธุรการบัญชี/การเงิน B.C ทรานซิชั่นกรุ๊ป พยาบาล พญาไท 3 ขายขนมปัง สุขุมวิท โรงงานมาม่า ชลบุลี แม่ริม จ.เชียงใหม่ ยงานรกยถร‡รƒร’รยคร“รกหง 2 บริการสังคม ชลบุรี ฝ่ายผลิตเขตรามคำแหง งานขายรถ งานข้าราชการ วุฒิ ม.6กรุงเทพ ธุรพาร ลาซานแบริ่ง พิธีกรทีวี ผุ้จัดการฝ่ายขาย พนักงานขาย 3BB หาดใหญ่ ธุรการบางแสน งานวุฒิ ม6 บ้านโพ้ งานครูในชลบุรี sales ไฟฟ้า พันธกิจ พนักงานฝ่ายผลิต สมุทรปราการ จิตวิทยาราชการ งานที่ไม่เกี่ยวกับPLC จัดเรียงสินค้า pc บัญชี รามคำแหง ที่พัก พัทยา พนักงานฝ่ายผลิต รหัส 3454E14 รกรรŠร ยซยนร ยจรรƒรฌ พนักงานขายประจำหน่วยรถ วุฒิ ม6 ปทุม เลี้ยงเด็ก system analyst Hotel&resort เจ้าหน้าที่ธุรการรามคำแหง 39 เขียนแบบ เชียงราย บิ๊กซี PCโคราชล่าสุด พนักงานทำใบ ฉะเฃิงเทรา ่างเทคนิค ขับรถขนส่ง เขตนิมิตใหม่ พััฒนา บันยันทรี ผลิตกับควมคุมคุณภาพ

  เรื่อง บ้านแห่งหุบเขา
  เขียนโดย เหมือนฝัน ธรรมหิเวศน์
 
ดูบทความทั้งหมดที่เขียนโดย เหมือนฝัน ธรรมหิเวศน์
Rated: 
by 11 users
 

คุณคิดย่างไรกับเรื่องนี้?

 

 



ตอนที่2  บ้านแห่งหุบเขา

 

          วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งเหมือนปกติธรรมดา เวลาของการทำงานวันนี้มันช่างแลดูเชื่องช้าเสียเหลือเกิน ฉันแหงนดูหน้านาฬิกาเป็นครั้งที่ 10 ภายในเวลาไม่กี่นาที …. ก็วันนี้ว่างนี่นา ทำไงดี ตั้งแต่เช้าแล้ว ….. ดับเบิ้ลคลิ้กไอคอนเขียวๆ มุมขวาล่างของจอคอมพิวเตอร์ ที่ชาวออนไลน์เรียกกันว่า MSN ขึ้นมา …หาใครซักคนเป็นเพื่อนคุยออนไลน์ดีกว่า 

          ….

          ทำไมไม่มีใครโผล่มาเสนอหน้าบ้างเลยนะ …. แย่จัง … ไม่ ไม่ ฉันยังไม่ละความพยายาม ไม่มีคนเก่าๆ ในลิสต์รายชื่อให้คุย ก็หาคนใหม่ๆ มาแอดเพิ่มสิ … ฮา ฮา ฮา คิดได้ไง ฉลาดจริงๆ เลยเรา

         

          แต่แล้วฉันก็ต้องล้มเลิกความคิด เนื่องจากไม่อยากให้ในลิสต์ตัวเองเลอะเทอะเต็มไปด้วยอีเมล์แอดเดสของคนไม่รู้จัก  และนั่นฉันก็ต้องพาตัวเองกลับมาเหงาอีกครั้งหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงาน …. 1 ชั่วโมงผ่านไป …. 2 ชั่วโมง กำลังจะผ่าน ฉันก็ยังคงอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเดิม … วันนี้จะไม่มีอะไรให้ฉันต้องก้มหน้าก้มตาขมักเขม่นทำ ทำ แล้วก็ทำเลยหรือไง….. ว่าเข้านั้น ในที่สุดก็ยอมแพ้ตัวเองจนได้

          “ฮัลโหล ….  ไหน เอาต้นฉบับมาอ่านซะดี ดี เขียนถึงไหนแล้ว”  เสียงแว่วตามสายจากเพื่อนคนไกล ทำเอาฉันตื่นจากความเหงาได้เป็นปลิดทิ้ง

          ….

          ตายจริง นี่ฉันไปโม้อะไรไว้เยอะขนาดนั้นเชียวหรือ  ต้นฉบับ 5555  ฉบับไหนล่ะ มีตั้งหลายฉบับ แล้วแต่ละฉบับก็ไม่มีบทจบสักเรื่องหนึ่ง ให้ตายสิ ฉันเริ่มมัน แต่ไม่นำพาให้มันจบ …… นี่ฉันทำแบบนี้กับงานเขียนตัวเองได้อย่างไร  ใช้ไม่ได้ๆ  ….. ทันทีที่เพื่อนตัวป่วนโทรมากระเซ้าเย้าแหย่ ตามประสาคนว่างงาน ความคิดพุ่งปี้ดถึงขีดสุด  แทนที่จะนั่งจับเจ่าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อไปโดยปล่อยให้เวลาหมดลงเรื่อยๆ  ฉันรีบกระโดดลุกขึ้นจากโต๊ะ มุ่งตรงไปยังห้องส่วนตัวของตัวเองทันที 

 

          จากนาทีนั้นเป็นต้นมา ฉันก็เริ่มเล่า แล้วก็เล่าๆ ……. จนลืมเวลาไปชั่วขณะ

 

          ….

 

          วันนั้น….จำไม่ได้เสียแล้วสิ ว่ามันจะต้องตัดเข้าฉากไปปีไหนของชีวิตมหาวิทยาลัย ฉันยังสับสนอยู่ระหว่าง เด็กปีหนึ่ง น้องใหม่ที่กำลังร้ายสุด สุด กับรุ่นพี่ปีสอง (ที่ร้ายไม่เบา)  ….. ที่จริงแล้วหากฉันแค่เพียงยกหูโทรศัพท์ แล้วออกปากถามเพื่อนเจ้ากรรม เจ้าของเรื่องที่กำลังจะเขียนนี้โดยเฉพาะ ว่าตอนนั้นเป็นช่วงไหนกันแน่ ฉันก็สามารถ รู้คำตอบที่แท้จริงแล้ว … แต่ฉันก็มีเหตุผลที่มีน้ำหนักเพียงพอ ที่ไม่สามารถเอ่ยปากถามเพื่อนคนนั้นได้

          ภายหลังช่วงเวลาแห่งการทรมาน กับข้อสอบปลายภาควันสุดท้ายได้จบลง ….. นั่นคือสัญญาณบอกว่า หน้าที่ของพวกเราสำเร็จไปแล้วอย่างหนึ่ง  … และในระหว่างช่วงเวลาแห่งการปลดปล่อยช่วงจังหวะนั้นเอง เสียงเจ้าเครื่องมือสื่อสารยอดฮิตในสมัยนั้น ส่งเสียงครางกระหึ่ม และแรงสั่นไหวสะเทือน จนฉันเองถึงกับสะดุ้งสุดตัว ฉันล้วงหยิบเจ้าตัวที่เรียกว่า เพจเจอร์  อออกมาจากกระเป๋าข้างตัว ตั้งท่าอ่านตัวอักษรในกล่องสื่อสารนั้นอย่างลุ้นตัวโก่ง  “ฝากถึงโก้ … พ่อเสียแล้ว โทรกลับบ้านด่วน”  

 

          และนั่นคือเหตุผลที่ทำไมวันนี้ฉันถึงไม่สามารถหยิบโทรศัพท์กริ้งกร้างไปถาม นายโก้  เพื่อนเจ้าของเรื่องได้ …. มีเหตุผล … มีเหตุผล ….  ฉันไม่สามารถบรรยายได้ว่าเวลานั้น บรรดาเพื่อนๆ สนิทมิตรสหายเช่นพวกเรา ของนายโก้ ต้องทำตัวกันอย่างไร  …. พวกเราตั้งตัวกันเกือบไม่ทัน หรือแทบไม่มีเวลาคิดเลยก็ว่าได้  มารู้ตัวกันอีกครั้ง พวกเราก็นั่งหน้าสลอนอยู่บนรถตู้คันใหญ่ จุดหมายปลายทางคือจังหวัดระนอง  จังหวัดแห่งหุบเขาภาคใต้ตอนบน บ้านเกิดของเพื่อนเราเจ้าของเรื่อง…. คนนี้ 

          เราตั้งต้นเดินทางจากตัวจังหวัดตรัง และมาแวะพักผ่อนค้างคืนในตัวเมืองจังหวัดสุราษฏร์ธานี โดยมีเพื่อนเจ้าบ้านตัวดีอุปการะคุณทั้งที่หลับที่นอน และอาหารการกิน (เอาไว้เรื่องการผจญภัยในจังหวัดนี้ ค่อยเล่ากันต่อไป เห็นจะดีกว่า เพราะไหนๆ ตอนนี้ก็ตั้งใจไว้แล้ว ว่าต้องยกให้เจ้าของเรื่องเป็นพระเอกคนเดียว) ……..ระยะทางจากจังหวัดสุราษฏร์ธานีไปยังจังหวัดระนอง  หากดูตามแผนที่ประเทศไทยมันไม่ได้ไกลกันมากนักเลย แต่ฉันกลับรู้สึกว่า มันช่างยาวไกลเสียเหลือเกิน ไหนจะเส้นทางอันแสนจะคดเคี้ยวที่ไต่ขึ้นๆ ลง ขนานไปกับภูเขา มันกลับช่วยเพิ่มระยะทางการไปถึงจุดหมายได้เป็นพันๆ กิโลเมตร …. ตอนนั้นฉันคิดแบบนั้น ….. เพื่อนๆ คนอื่นๆ ที่ว่าเก่งฉกาจ เดินทางมานักต่อนักก็ต้องยอมยกธงขาวยอมแพ้ในที่สุด กับระยะทางอันแสนคดเคี้ยว หักมุมซ้ายที ขวาที เช่นนี้  หากไม่คิดถึงเส้นทางอันวิบากนี้แล้ว วิวข้างทางทั้งสองฝั่งอาจช่วยให้อาการเราดีขึ้นได้ทีเดียว …. ยอดหญ้าคาสีเหลืองอ่อนที่พริ้วไหวลู่ไปตามทิศทางลม อากาศเย็นๆ ของลมที่ปะทะผิวหน้า และกลิ่นหอมของสายลม ช่างน่าหลงไหลยิ่งนัก  นี่ถ้าหากฉันไม่กำลังมีอาการพะอืดพะอมและกำลังต่อสู้อยู่กับการชนะใจตัวเอง กับเส้นทางสายนี้  ฉันคงพยายามที่จะชะโงกหน้าเผชิญกับบรรยากาศภายนอกโดยไม่ต้องมานั่งดมยาลม ยาหม่องอยู่ในรถอย่างเช่นเวลานั้น เป็นแน่

 

          รถพาพวกเรามาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย  หลังจากการลำเลียงสัมภาระทั้งหมดขึ้นไปไว้ในห้อง พวกเราก็รีบโยกย้ายตัวเองลงมาข้างล่างของบ้าน …. ฉันหยุดที่จะชื่นชมบ้านน้อยแห่งหุบเขา หลังเล็กหลังนี้ไม่ได้  ตัวบ้านที่สร้างบนเนินเขา ติดกับถนนสายเล็กๆ ที่ตลอดเส้นทางเป็นทางลาดสูงขึ้นสู่ภูเขา ทำมุมไม่น้อยกว่า 30 องศาไปตลอดสาย อีกฝั่งของถนนเส้นเล็กนี้ เป็นภูเขาและธารน้ำตก ผาหินตระหง่านสวยงาม แลดูช่างยั่วยวนต่อการเข้าไปสัมผัสเสียเหลือเกิน …



ความคิดเห็นของคุณกับบทความนี้ ...


Privacy Policy | About Us
Copyright © 2000-2008 - Job Online Co.,Ltd. All rights reserved.
Contact Webmaster :
Webmaster@Jobpub.com